Formula za snimanje uspješnog regionalnog filma, bila je tema prvog panela bogatog diskurzivnog programa ovogodišnjeg Cinehilla. U povodu izvanrednog komercijalnog uspjeha Svadbe, neromantične tragikomedije Igora Šeregija koja je postala najgledaniji hrvatski film u povijesti, svojeg smo selektora te književnika i filmskog kritičara Juricu Pavičića posjeli s vodećim imenima regionalnog filma.
Raznoliki kružok panela uključivao je redatelja Vinka Brešana, autora danas drugog najgledanijeg hrvatskoj filma, Kako je počeo rat na mojem otoku, srpsku producenticu Snežanu van Houwelingen, čiji opus obuhvaća uspješne serije Sablja te Mama i tata se igraju rata, Igora Šeregija, producenticu Reu Rajčić, menadžericu Sanju Jovanović iz Filmskog centra Crne Gore, slovenskog producenta Aleša Pavlina te filmskog kritičara Miroljuba Vučkovića i ravnatelja HAVC-a Chrisa Marcicha. Premda je najavljena nakana panela bila ustanoviti možemo li skicirati formulu filma koji će osvojiti publiku, sugovornici su isticanjem sličnosti i razlika svojih ostvarenja raspravili o sitnim, no presudnim osobinama regionalne filmske industrije i njezine publike.
Budući da je panel bio nadahnut upravo Svadbom, kojom smo započeli festival, Šeregi je odluku da vjenčanje kćeri korumpiranog slavonskog lovaša i sina blaziranog srpskog ministra smjesti na kvarnersku obalu protumačio pozivanjem na Brešanovu prokušanu formulu smještanja politički potentnih komedija uz more. Uz dojam da će primorske komedije koje uz crni humor prikazuju hrvatsko-srpske odnose naići na odobravanje domaće i regionalne publike, Rea Rajčić dodala je da je naslove poput Koke redatelja Igora Jelinovića – koji je zbog pulske pobjede i dalmatinskog humora značajno dobio na vidljivosti – nezahvalno reklamirati jednakim sredstvima kao i veće, ambicioznije produkcije.
Van Houwelingen je interese srpske publike protumačila žanrovskom prilagodbom Sablje, HBO-ove mini-serije o atentatu na srpskog premijera Zorana Đinđića, tropima trilera i kriminalističke serije. Pavlin je, pak, potvrdio spremnost slovenske i srpske publike na naslove poput Bjelogrlićevih Čuvara formule. Rasprava je oslovila i rastući utjecaj prepoznatljivosti glumica i glumaca na komercijalni uspjeh filmova nakon širenja kulture televizijskih serija, a Marcich je iz gledišta Hrvatskog audiovizualnog centra afirmirao nužnost pronalaska ravnoteže između formalnih ili tematskih ambicija i dokazanih afiniteta filmske publike.
